به گزارش پایگاه خبری آوای گنج‌نامه، طاهره مکی، طراح و تولیدکننده عروسک‌های سنتی، اعلام کرد کم‌توجهی کودکان و خانواده‌ها به عروسک‌های بومی و سنتی نسبت به محصولات وارداتی، ناشی از ضعف فرهنگ‌سازی در این حوزه است. به گفته او، بازار اسباب‌بازی کشور در حال حاضر بیشتر در اختیار محصولاتی با فرهنگ غیرایرانی قرار دارد.
مکی تأکید کرد در سال‌های اخیر شناخت عمومی از عروسک‌های سنتی نسبت به گذشته بهبود یافته و برخی خانواده‌ها استقبال بیشتری از این محصولات نشان می‌دهند، اما همچنان تبلیغات و معرفی مناسب در این زمینه صورت نگرفته است.
نقش عروسک‌ها در انتقال هویت فرهنگی مناطق
این تولیدکننده عروسک‌های سنتی توضیح داد که عروسک‌ها تنها کارکرد سرگرمی ندارند و بخشی از هویت فرهنگی هر منطقه را از طریق پوشش، دوخت و قصه خود منتقل می‌کنند. مدل لباس، سوزن‌دوزی، نقوش، نام و داستان هر عروسک می‌تواند بازتابی از آداب‌ورسوم یک روستا، شهر یا استان باشد.
یکی از عروسک‌هایی که تولید کردیم، عروسک ترنج است. ترنج، عروسکی سنتی است که مدل لباس آن مانند زنان قدیم کرمان طراحی شده و جنس لباس آن از شال پته و سوزن‌دوزی روی آن نیز پته‌دوزی است.
مکی افزود از ابتدای فعالیت خود در طراحی و ساخت عروسک‌های سنتی، تصمیم گرفته در ساخت آن‌ها از صنایع دستی استفاده کند تا کودکان و نسل جدید با دوخت‌ها و بافت‌های سنتی ایرانی که کمتر با آن‌ها آشنایی دارند، آشنا شوند.
هزینه بالای مواد اولیه، مانع اصلی تولید
به گفته این طراح، یکی از مهم‌ترین مشکلات پیش‌روی تولیدکنندگان عروسک سنتی، قیمت بالای متریال و مواد اولیه است که هزینه تمام‌شده محصول را افزایش می‌دهد. از سوی دیگر، ساخت دستی این عروسک‌ها زمان‌بر است و ساعت کاری بیشتر نیروی کار، دستمزد تولید را نیز بالا می‌برد.
مکی تصریح کرد با وجود این هزینه‌ها، سطح فروش در این حوزه پایین است و همین موضوع تولید را با مشکل مواجه می‌کند. او یکی از دلایل کاهش فروش را رونق نداشتن صنعت گردشگری در کشور دانست، چراکه بخشی از خریداران این محصولات را گردشگران داخلی و خارجی تشکیل می‌دهند.
طراحی متناسب با نیاز بازی کودک
این تولیدکننده درباره جزئیات فنی عروسک ترنج گفت طراحی این عروسک به‌گونه‌ای انجام شده که برای بازی کودک نیز کاربرد داشته باشد. دست‌ها و پاهای عروسک انعطاف‌پذیر طراحی شده‌اند تا کودک هنگام بغل‌کردن آن احساس راحتی کند.
مکی معتقد است اگر فرهنگ‌سازی بیشتری در سطح جامعه صورت گیرد، خانواده‌ها و کودکان می‌توانند شناخت عمیق‌تری از این عروسک‌ها به‌دست آورند و این امر می‌تواند در بلندمدت به رونق تولید داخلی در کنار حفظ میراث فرهنگی مناطق مختلف ایران کمک کند.
