به گزارش پایگاه خبری آوای گنج‌نامه، در روستاهای اطراف شهرستان مرند، سه روایت متفاوت از تلاش برای بهبود زندگی مردم در جریان است؛ از نصب ۲۵۵ پنل خورشیدی بر بام خانه‌های حدود ۲۰۰ خانوار در روستای ساری‌تپه گرفته تا مرمت مسجد تاریخی دیزج‌یک و راه‌اندازی کارگاه خیاطی زنان با نام «اینه ساپ». این روایت‌ها بدون پروژه‌های پرهزینه، نمونه‌ای از همراهی نهادهای حمایتی با مشارکت مردمی را نشان می‌دهند.
در هر سه نقطه، آنچه بیشتر جلب توجه می‌کند نبود سازه‌های بزرگ و پرزرق‌وبرق است؛ در عوض، اقدامات کوچک اما مستمر، زندگی روزمره خانواده‌ها را تحت تأثیر قرار داده است.
برق خانگی از دل نور خورشید در ساری‌تپه
در روستای ساری‌تپه، طرحی با مشارکت کمیته امداد و مددجویان به نصب پنل‌های خورشیدی بر بام خانه‌ها انجامیده است. در مجموع ۲۵۵ پنل خورشیدی در سطح استان آذربایجان‌شرقی نصب شده و حدود ۲۰۰ خانوار از مزایای این طرح بهره‌مند شده‌اند.
بخشی از برق مصرفی خانواده‌ها اکنون از همین پنل‌ها تأمین می‌شود و برق مازاد تولیدی نیز می‌تواند به منبع درآمد تبدیل شود. این طرح نشان می‌دهد که حمایت دستگاه‌های مسئول، وقتی با مشارکت مستقیم خانواده‌ها همراه شود، می‌تواند به فرصت اقتصادی پایدار تبدیل شود.
احیای مسجد ۱۴۴ ساله با همت اهالی دیزج‌یک
در هفت کیلومتری مرند، روستای دیزج‌یک میزبان مسجد حاج‌آخوند است؛ بنایی به قدمت سال ۱۲۸۲ که فرسودگی، مرمت آن را ضروری کرده بود. این مسجد برای اهالی روستا فراتر از یک بنای مذهبی، بخشی از خاطره جمعی به شمار می‌رود.
مسئول زکات شهرستان مرند از همراهی مردم روستا در فرآیند مرمت خبر داده است. به گفته او، احیای این بنای تاریخی صرفاً با اعتبارهای دولتی امکان‌پذیر نبود و سرمایه اجتماعی اهالی نقش تعیین‌کننده‌ای در آن داشت.
پس از مرمت، مسجد حاج‌آخوند بار دیگر به فضای زندگی اجتماعی روستا بازگشته و محل دیدار و گردهمایی اهالی در کنار برگزاری مراسم مذهبی شده است.
کارگاه خیاطی «اینه ساپ»؛ از یک وام کوچک تا اشتغال ۳۰۰ نفر
کارگاه خیاطی «اینه ساپ» با یک وام کوچک در سال ۱۴۰۰ آغاز به کار کرد. صالح‌عمل، مدیر و مؤسس این مجموعه، می‌گوید سرمایه اولیه محدود بود اما به مرور به محلی برای آموزش و اشتغال زنان تبدیل شد.
در این کارگاه، بانوان سرپرست خانوار یا بدسرپرست آموزش خیاطی دیده‌اند. به گفته مدیر مجموعه، تاکنون نزدیک به ۳۰۰ نفر با این کارگاه همکاری داشته‌اند؛ از این تعداد ۳۰ نفر در فضای کارگاه و حدود ۴۵ نفر نیز در منزل مشغول تولید هستند.
مسیر این کارگاه بدون دشواری نبوده است؛ نوسانات اقتصادی و کاهش قدرت خرید، تولید ماهانه را از حدود پنج هزار دست به نزدیک ۳۰۰ دست کاهش داده است.
با وجود این افت، فعالیت محدود کارگاه همچنان برای زنانی که بخشی از درآمد خانواده را از این راه تأمین می‌کنند اهمیت دارد. صالح‌عمل امیدوار است با بهبود شرایط بازار، تولید به مقیاس گذشته بازگردد و محصولات به شهرهای دیگر کشور راه یابد.
ساری‌تپه، دیزج‌یک و کارگاه اینه ساپ سه نقطه متفاوت با موضوعاتی جداگانه‌اند، اما در هر سه، مشارکت مردمی نقطه مشترک اصلی به شمار می‌رود. این روایت‌ها در مقیاس ملی شاید پروژه‌های بزرگی نباشند، اما برای خانواده‌هایی که زندگی روزمره‌شان به همین فرصت‌های کوچک گره خورده، تأثیر مستقیم و ملموسی دارند.
