به گزارش پایگاه خبری آوای گنج‌نامه، کورش علیانی، فعال فرهنگی، در یادداشتی نسبت به اعلام یک مقام مسئول درباره طراحی «مسیر گردشگری عرفانی» از شاهرود تا خوی و قونیه واکنش نشان داد. او این اظهارات را که از «کریدور گردشگری» نیز در آن سخن رفته بود، نمونه‌ای از تورم زبانی در مدیریت توصیف کرد. به نوشته او، کنار هم گذاشتن نام چند شهر و چند نماد مشهور تاریخ عرفان، طراحی مسیر گردشگری به شمار نمی‌آید.
علیانی تأکید کرد مسیر گردشگری باید برای مسافر تجربه‌ای روشن بسازد؛ گردشگر باید بداند چرا این مسیر را برمی‌گزیند، در هر ایستگاه چه می‌بیند، چه‌گونه سفر می‌کند و چه خدماتی دریافت می‌کند. به گفته او، صرف وصل‌کردن چند نقطه روی نقشه با زبان، و نه حتی با پونز، چنین طراحی به حساب نمی‌آید.
تفاوت نامعلوم میان مسیر و کریدور گردشگری
این فعال فرهنگی نوشت «کریدور گردشگری» نام دیگری برای «مسیر گردشگری» نیست. کریدور می‌تواند به پیوند زیرساخت‌ها، خدمات، کسب‌وکارها و جریان گردشگر در یک پهنه اشاره کند، اما در خبر یادشده روشن نشده این دو عنوان چه تفاوتی با هم دارند.
چرا طراحی مسیر گردشگری باید خبر یک مقام حاکمیتی باشد؟
علیانی این پرسش را مطرح کرد که طراحی یک مسیر گردشگری چرا باید به عنوان خبر یک مقام بلندپایه حاکمیتی مطرح شود، در حالی که این کار وظیفه یک مؤسسه گردشگری است که مقصدها را انتخاب و برنامه سفر را تدوین و عرضه کند.
به نوشته او، وظیفه حاکمیت برداشتن موانعی است که از توان آن مؤسسه خارج است، و در خبر یادشده روشن نیست دولت در این میان چه گرهی را گشوده است.
هشدار نسبت به عادت دستگاه‌ها به زبان بزرگ‌نمایی
این فعال فرهنگی تصریح کرد نقدش متوجه شخص مسئول نیست بلکه متوجه شیوه‌ای از مدیریت است که با گفتار جایگزین عمل می‌شود و به مخاطب امکان نمی‌دهد میان فکر اولیه، تصمیم، برنامه، اقدام و دستاورد تفاوت بگذارد. به باور او، جایگاه مسئولان با نقد کاهش نمی‌یابد، بلکه هرچه مسئولیت بالاتر باشد، انتظار دقت در سخن نیز بیشتر است.
وقتی دستگاه‌ها به این زبان عادت کنند، فاجعه هم رخ می‌دهد؛ کسانی جلسه را جای تصمیم، اعلام تصمیم را جای اجرا، و انتشار خبر را جای نتیجه خواهند نشاند.
علیانی افزود رسانه‌ها نیز ناخواسته این زنجیره را تقویت می‌کنند و در نهایت مردم با انبوهی از خبرهای بزرگ درباره تغییراتی نامعلوم روبه‌رو می‌شوند. به گفته او، این وضع هم سنجش عملکرد را دشوار می‌کند و هم اعتماد به گزارش‌های واقعی را کاهش می‌دهد.
به باور این فعال فرهنگی، مدیر لازم نیست با کلمات به کار خود عظمت ببخشد؛ کافی است روشن بگوید چه مسئله‌ای وجود داشته، با رقم مشخص کند چه حجمی از مانع برداشته شده و مردم چه بهره‌ای برده‌اند. او گفت اگر پاسخی برای این پرسش‌ها وجود نداشته باشد، نشان می‌دهد هنوز خبر بزرگی در میان نیست، هر قدر هم واژه‌های بزرگ به کار رود.
علیانی این سطح از دقت را سخت‌گیری بی‌مورد ندانست و گفت مردم حق دارند بدانند مسئولان با اختیار، بودجه و زمانی که در دست دارند چه می‌کنند. به گفته او، پاسخ این پرسش را باید در واقعیت جست‌وجو کرد، نه در واژه‌های پرزرق‌وبرق؛ موضوعی که فراتر از یک طرح گردشگری خاص، به شیوه گزارش‌دهی نهادهای حاکمیتی در سطحی گسترده‌تر مربوط می‌شود.
